ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΟ ΔΙΟΝΥΣΟΣΧτες το βράδυ ένας φίλος μου, ο Σταμάτης, ήρθε και μου διηγήθηκε τ’ όνειρό του.
Είχε ονειρευτεί τον Κόσμο λίγο μετά το τέλος του.
Την γη μετά από το ολοκαύτωμα, σκεπασμένη με τα καμένα ερείπια αυτών που κάποτε
υπήρξαν τα χωριά και οι πόλεις της. Τα πουλιά, τα δέντρα, τα ζώα, είχαν ήδη
φύγει από το γήινο πεδίο. Αυτός μαζί με μια ομάδα φίλων είχαν μαζευτεί σ’ ένα
ασφαλές καταφύγιο απ’ το οποίο θα τους έπαιρναν για να τους μεταφέρουν σ’
άλλους πλανήτες.
Όμως, ενώ πλησίαζε η ώρα να φύγουν, ξαφνικά, συνειδητοποίησαν ότι πολλοί φίλοι
αγαπημένοι τους έλειπαν. Μη θέλοντας να τους αφήσουν στη μοίρα τους, βγήκαν
πάλι έξω να τους γυρέψουν. Τους έψαξαν λοιπόν, αλλά μάταια, κι ακόμα χειρότερα,
όταν προσπάθησαν να γυρίσουν πίσω στο καταφύγιο, διαπίστωσαν ότι ήταν αδύνατο
να το ξαναβρούν.
Κι έμειναν εκεί μες τα χαλάσματα, να βλέπουν Θεούς και δαίμονες να περπατούν
στους ερειπωμένους δρόμους. Ανάμεσά τους, εκστατικός, χόρευε ο υπαίτιος αυτού
του χαλασμού, ο ερμαφρόδιτος Διόνυσος.
- Εσύ τι νομίζεις ότι σημαίνει αυτό το όνειρο; με ρώτησε ο φίλος μου
τελειώνοντας την διήγησή του..
Εγώ τον συμβούλευσα να θυμάται, αν ποτέ όλα αυτά γίνουν πραγματικότητα, να μην
αφήσει σε καμία περίπτωση την ασφάλεια του σταθμού συγκέντρωσης για να ζητήσει
τους χαμένους αδελφούς του. Κι ύστερα του διηγήθηκα εγώ κάτι, κάτι αστείο και
ανάλαφρο, για να τον κάνω να γελάσει λίγο. Να πάψει να έχει αυτό το
στοιχειωμένο βλέμμα, και να ξεχάσει τους Θεούς, τους δαίμονες και τον κερασφόρο
Διόνυσο.
Όταν έφυγε κάθισα μόνη μου στη βεράντα κοιτώντας τον μεγάλο ουρανό. Αυτόν τον
ουρανό που ήταν εκεί απ’ την αρχή, πριν περπατήσουν πάνω στη γη οι Θεοί, οι
δαίμονες κι ο μακάριος Διόνυσος, αυτός με τα μακριά μαλλιά και τα μεγάλα μάτια.
Τον ουρανό με τα χιλιάδες αστέρια του, που είναι πάντα εκεί να μας θυμίζουν τις
μακρινές μας πατρίδες, τις ξεχασμένες οικογένειες που ακόμα μας περιμένουν, την
παλιά μας ελευθερία, αυτήν που χάσαμε όταν βρεθήκαμε κάτω απ’ αυτόν τον ουρανό.
Αυτή την ελευθερία που ποτέ δεν μπορέσαμε να ξανακερδίσουμε, κι ας μας έλειπε
τόσο, κι ας περάσαμε χιλιάδες ζωές προσπαθώντας να καταλάβουμε πως χάσαμε την
αγάπη και την αγνότητά μας. Προσπαθώντας να καταλάβουμε αν φταίξαμε άραγε
εμείς, ή το μήλο, ή ίσως αυτός που μας το πρόσφερε.
Χιλιάδες ζωές ψάχνοντας το ανύπαρκτο μυστικό, το καλά κρυμμένο μέσα μας,
γυρεύοντας τους εαυτούς μας. Χιλιάδες ζωές δηλητηριασμένοι από το δηλητήριο του
μίσους, το δηλητήριο του ψεύδους, το δηλητήριο του φόβου μας.
Και τώρα, σκέφτομαι, πώς θα γυρίσουμε πίσω, εμείς που ήρθαμε κάποτε σ’ αυτόν
εδώ τον πλανήτη για να μεταφέρουμε φως στους παγιδευμένους στην αρνητικότητα
αδελφούς μας και καταντήσαμε να γίνουμε ακόμη χειρότεροι απ’ αυτούς. Θύτες και
θύματα, θύματα και θύτες, ξανά και ξανά έχοντας ξεχάσει ποιοι είμαστε και
γιατί είμαστε εδώ, ολότελα χαμένοι μέσα σ’ αυτή την φυλακή των ψυχών, που
λέγεται