ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΜΙΣΟΣ

Από τη στιγμή που άρχισε να διαλογίζεται ο άνθρωπος, βασανίζεται για να αυτο-
προσδιορίσει τη φύση του και τη θέση του στη ζωή. Για τα ζώα βέβαια δεν υπήρξε
κι ούτε πρόκειται να υπάρξει τέτοιο πρόβλημα. Πορεύονται και με την αγάπη και
με το μίσος (την επιθετικότητα), χρησιμοποιώντας κάθε φορά όποιο τους
χρειάζονται για την επιβίωση του είδους τους. Ο συγγραφέας αποδεικνύει ότι και
τα δύο αυτά βασικά σχήματα συμπεριφοράς είναι φυλογενετικά προγραμματισμένα. Με
τη διαφορά ότι:

α. Η Αγάπη (ο δεσμός) είναι βιολογικά απαραίτητη στον άνθρωπο για να
εξασφαλίσει τη φροντίδα μετά τη γέννηση. Χωρίς αυτήν είναι αδύνατη η επιβίωση
του είδους. Και χωρίς την αγάπη είναι αδύνατη η ψυχική του ισορροπία.
β. Το Μίσος (η επιθετικότητα) δεν χρειάζεται πια στον άνθρωπο για την επιβίωσή
του. Στη θέση του ήρθε η "ορμή της κοινωνικότητάς του", αποδυναμώνοντας την
επιθετικότητα σαν μέσο επίλυσης των διαφορών του. Αυτή η ορμή της
κοινωνικότητας δημιουργεί και την ελπίδα για ένα ειρηνικό μέλλον της
ανθρωπότητας.