Βρεθήκαμε μετέωροι στα ξέφωτα της ιστορίας
άρριζα δέντρα μοσχεύματα
γύρω μας άχνιζαν νερά παγωμένα
ήχος ανατολής γκρέμισε κάθε φύλλο
χορωδίες ασώματες
ήχος κομποδεμένος στο σαντούρι
Τα γελαστά κορίτσια μάτια βρόχινα
πλησίασαν κρατώντας ένα νήπιο
ντυμένο θάλασσα και ουρανό
«Είναι αδελφός μας» είπε η πρώτη
«Ήταν χαμένος και τον βρήκαμε»
Κοίταξα που κρατούσε
κλαδί ελιάς στο χέρι
και παραμάσχαλα ένα μικρό ψωμί
Είδα το φως γλυκό στα μάτια του
Θυμήθηκα: Είναι νεκρό
Είναι νεκρό μα δεν το ξέρει
Αφήστε το να πορευτεί με τους αγγέλους
Τότε αυτό προχώρησε πολύ κοντά
Μου μίλησε χωρίς φωνή και είπε:
«Πεθαίνει κάποιος μόνο σαν γεννηθεί
αλλιώς υπάρχει εις τους αιώνες»
Η Αειθαλής Θάλασσα είναι μια ιδιαίτερη ποιητική σύνθεση, που πικρανθίζει μέσα στον αειθαλή μεσογειακό κήπο, με γήινα ποιήματα του πηλού και της τερακότας, ποιήματα ασημοκαπνισμένα στο λαδί της ελιάς και στο φως της πανσελήνου, που αναπνέουν και βυθίζονται αενάως στο λευκό και στο μπλε της θάλασσας.
Η ποιήτρια, βιώνοντας έντονα τα φαινόμενα που τη συνδέουν με τη θάλασσα και με όχημα την καταβύθιση στο αρχαιοελληνικό λογοτεχνικό παρελθόν, στο φυσικό τοπίο αλλά και το σύγχρονο κοινωνικό γίγνεσθαι της Κύπρου και ευρύτερα της Μεσογείου, επιχειρεί μια συμφιλίωση με τις αντιθέσεις της ζωής μέσα από ένα θαλάσσιο υπαρξιακό ταξίδι.
