ΑΔΙΑΠΕΡΑΣΤΟ ΦΩΣ

`Οπως η προηγούμενη συλλογή του Β. Κάσσου, έτσι και το Αδιαπέραστο Φως είναι
μια μελέτη θανάτου. Αλλά με τρόπο λιγότερο υποκειμενικό, δηλαδή με την προέλαση
του προσωπικού αισθήματος προς τη μεταφυσική διάσταση του θέματος. Επίσης ο
ποιητής κάνει εδώ κάτι που δεν έχει προηγούμενο στην ελληνική ποίηση: συναντά
το στοχασμό, πάνω σε κάτι τόσο υπερχονικό όσο ο θάνατος, με την Ιστορία. Τα
ιστορικά πρόσωπα που εμφανίζονται στα ποιήματά του δεν είναι προσωπεία ιδεών,
αλλά περιπτώσεις όπου το ιστορικό γίγνεσθαι συναντάει το μεταφυσικό «είναι»
μέσα στο δράμα μιας συγκεκριμένης προσωπικότητας. Υπάρχουν στίχοι στο
Αδιαπέραστο Φως που η ποιητική πυκνότητα και αποτελεσματικότητά τους φαίνεται
να επιτυγχάνεται με μια απλή, ανάλαφρη κίνηση. Ο Κάσσος μιλάει για τον ζοφερό
τρόπο που αίρει τον φόβο μέσα στη φωτεινή ευφορία της δυναμικής, αποκαλυπτικά
λειτουργικής έκφρασης.