ΘΥΜΗΣΟΥ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ. . .

Τι να πρωτοθυμηθώ. Τι να φέρω πίσω απ' όσα έζησα σ' αυτή την πόλη, που γεννήθηκα. Τι να διηγηθώ. Τα ωραία ή τα άσχημα. Τα καλά ή τα πικρά, εκείνα που πλημμύρισαν την καρδιά μου από ευτυχία και μ' έκαναν να γελάσω ή εκείνα που μ' έκαναν να κλάψω με μαύρο δάκρυ. Είπα μια μέρα, που δεν είχα και πολλά κέφια, στον εαυτό μου: Θυμήσου εκείνα τα χρόνια. Μπορεί αυτό να σου κάνει καλό. Και το 'κανα. Τώρα αν μου 'κανε καλό ή όχι αυτό δεν το ξέρω. Με λίγη καλή προσπάθεια θυμήθηκα, ευτυχώς, πολλά και πήρα την απόφαση να σας τα πω. Πήρα μάλιστα και την ακόμα πιο δύσκολη απόφαση να μη σας κρύψω τίποτα. Όσα θα διαβάσετε, λοιπόν, σ' αυτές τις σελίδες θα έλεγα πως είναι μια εξομολόγηση και γι' αυτό ζητάω απ' όλους σας συχώρεση.