Η κλασική νουβέλα του Τόμας Μανν, Θάνατος στη Βενετία, γράφτηκε το 1911, μετά
το θάνατο του Γουστσαύου Μάλερ που τόσο επηρέασε τον Τόμας Μάνν και κατά
συνέπεια το εν λόγω έργο. Σε επιστολή του στην Ελ. Τσίμμερ το 1915, ο
συγγραφέας αναφερόμενος στον Θάνατος στη Βενετία έλεγε: «Βέβαια, είναι κατά ένα
μεγάλο μέρος μια ιστορία θανάτου και επιπλέον του θανάτου ως ανήθικης,
δελεαστικής δύναμης –μια ιστορία της ηδονής της εκμηδένισης. Αλλά ο ιδιαίτερος
στόχος μου ήταν το πρόβλημα της αξιοπρέπειας του καλλιτέχνη – θέλησα να δώσω
κάτι σαν την τραγωδία της αυτοκυριαρχίας. Στην αρχή, η πρόθεσή μου δεν ήταν
τίποτα λιγότερο από το να διηγηθώ τον τελευταίο έρωτα του Γκαίτε, τον έρωτα του
εβδομηντάχρονου για αυτό το κοριτσόπουλο που ήθελε με κάθε τρόπο να το
παντρευτεί, πράγμα που εξάλλου δεν ήθελαν ούτε εκείνη ούτε οι γονείς της- μια
άθλια, όμορφη, γκροτέσκα, συνταρακτική ιστορία, που θα τη διηγηθώ ίσως κάποτε,
αλλά από την οποία, προς το παρόν, βγήκε ο Θάνατος στη Βενετία. Νομίζω πως αυτή
τη στιγμή εκφράζει ακριβώς την αρχική πρόθεση της νουβέλας».
