Eκκεντρικός, προκλητικός, εριστικός, ο Charles Baudelaire, σίγουρα αποτελεί το απόλυτο πορτραίτο ενός καταραμένου, μποέμ καλλιτέχνη και στοχαστή του 19ου αιώνα.

Γεννιέται στις 9 Απριλίου 1821 στο Παρίσι. Χάνει τον πατέρα του σε ηλικία 6 χρονών, αλλά διατηρεί μια πολύ στενή σχέση με την μητέρα του. Τα περισσότερα πράγματα που γνωρίζουμε για τη ζωή του, τα μάθαμε μέσω της αλληλογραφίας του με εκείνη. Η μητέρα του ξαναπαντρεύται, όταν εκείνος ήταν ακόμη πολύ νέος, πράγμα το οποίο δεν τον ευχαριστεί καθόλου, και η οικογένεια μετακομίζει στη Λυόν. Ο Μπωντλαίρ πηγαίνει σε στρατιωτικό σχολείο, από το οποίο όμως αποβάλλεται, καθώς αρνείται να παραδώσει το ραβασάκι που του είχε γράψει κάποιος συμμαθητής του. 

Σε πολύ νεαρή, ακόμη, ηλικία φεύγει μόνος για το Παρίσι, όπου προσπαθεί να ζήσει σαν συγγραφέας. Το περισσότερο που καταφέρνει είναι να μαζεύει χρέη, επί σχεδόν δύο χρόνια και πιθανότατα να κολλήσει σύφιλη. Το 1841, οι γονείς του τον στέλνουν με καράβι για να εργαστεί στην Ινδία, με την ελπίδα ότι η πίεση της δουλειάς θα τον σώσει από τον μποέμ τρόπο ζωής που είχε υιοθετήσει, όμως εκείνος ξεφεύγει και το 1842 επιστρέφει στο Παρίσι. Τότε, δια μαγείας, κληρονομεί μια μεγάλη περιουσία, η οποία του επιτρέπει να ζει ακριβώς όπως φανταζόταν. 

Λατρεύει τα ρούχα, περνάει τις ώρες του σε παριζιάνικα καφέ, πηγαίνει σε γκαλερί τέχνης, σε μπαρ και ερωτεύεται τη Jeanne Duval, η οποία ενεύπνευσε και την Μαύρη Αφροδίτη, από τα Άνθη του Κακού. Μέσα σε δύο χρόνια είχε ξοδέψει σχεδόν τα μισά χρήματα και για να τον σώσουν, οι γονείς του τον αναγκάζουν να ζει με συγκεκριμένο μηνιαίο εισόδημα. 

Ξεκινά επιτέλους να εργάζεται ως κριτικός τέχνης και λογοτεχνίας και καταφέρνει να βγάλει κάποια χρήματα. Το 1854-55 μεταφράζει στα γαλλικά το έργο της “αδερφής ψυχής” του, όπως έλεγε, του Edgar Allan Poe. 

Το 1857 κυκλοφορεί η πρώτη έκδοση του έργου του “Τα Άνθη του Κακού”. Είχε τόσο άγχος για την ποιότητα της εκτύπωσης, που μετακόμισε δίπλα στο τυπογραφείο για να επιβλέπει τις εργασίες. 

Έξι από τα ποιήματα, που περιέγραφαν λεσβιακή αγάπη και βρικόλακες, καταδικάστηκαν ως άσεμνα από το τμήμα δημόσιας ασφάλειας του Υπουργείου Εσωτερικών. Η απαγόρευση αυτών των ποιημάτων άρθηκε στη Γαλλία το 1949, σχεδόν 100 χρόνια μετά. Το 1861, ο Μπωντλαίρ πρόσθεσε τριάντα πέντε νέα ποιήματα στη συλλογή. Το Les Fleurs du mal έκανε τον Baudelaire επιτέλους γνωστό. Ο Gustave Flaubert και ο Victor Hugo, επαίνεσαν δημόσια τα ποιήματα. Σε αντίθεση με τους προηγούμενους ρομαντικούς, ο Μπωντλαίρ έψαχνε την έμπνευση στη ζωή του Παρισιού, μιλούσε για τους αστούς. Θέλησε να αναδείξει πως η τέχνη αναδύει μια ομορφιά ακόμα και μέσα στις πιο διεφθαρμένες ή καθόλου ποιητικές καταστάσεις.

Το Les Fleurs du mal, με το ρητό σεξουαλικό του περιεχόμενο και τις αντιπαραθέσεις αστικής ομορφιάς και φθοράς, ανέδειξε πλήρως τον Baudelaire ως poète maudit (καταραμένος ποιητής). Εκείνος δεν δίστασε να ενισχύσει αυτήν τη φήμη όντας ολοένα και πιο εκκεντρικός. 

Στη δεκαετία του 1860, ο Baudelaire συνέχισε να γράφει άρθρα και δοκίμια για ένα ευρύ φάσμα θεμάτων και φιγούρων. Δημοσίευε επίσης πεζά ποιήματα, τα οποία συγκεντρώθηκαν μεταθανάτια το 1869 ως Petits poèmes en prose (Μικρά ποιήματα σε πεζογραφία). Ονομάζοντας αυτές τις μη μετρικές συνθέσεις ποιήματα, ο Μπωντλαίρ ήταν ο πρώτος ποιητής που έκανε μια ριζική ρήξη από με την ομοιοκαταληξία και τον ίδιο τον στίχο.

Το 1862, ο Baudelaire άρχισε να υποφέρει από εφιάλτες και η υγεία του σταδιακά χειροτέρευε. Έφυγε από το Παρίσι για τις Βρυξέλλες το 1863 για να δώσει μια σειρά από διαλέξεις, αλλά υπέστη πολλά εγκεφαλικά που είχαν ως αποτέλεσμα την μερική παράλυση του σώματος του. Στις 31 Αυγούστου 1867, σε ηλικία σαράντα έξι ετών, ο Charles Baudelaire πέθανε στο Παρίσι. Αν και οι γιατροί εκείνη την εποχή δεν το ανέφεραν, είναι πιθανό ότι η σύφιλη οδήγησε σε ανίατη ασθένεια. Η φήμη του ως ποιητή ήταν ασφαλής: οι Συμβολιστές που ηγήθηκαν του επόμενου μεγάλου κινήματος στη γαλλική ποίηση—Στεφάν Μαλαρμέ, Πωλ Βερλαίν και Αρθούρος Ρεμπώ—τον θεώρησαν ως προκάτοχό τους