Ο Le Corbusier ή όπως ήταν το πραγματικό του όνομα Charles-Édouard Jeanneret-Gris (1887-1965), υπήρξε μια από τις πιο σημαντικές μορφές του μοντερνισμού στην αρχιτεκτονική, αλλά και ένας από τους πιο συζητημένους αρχιτέκτονες στην ιστορία. Ως θεωρητικός και εφευρέτης της έννοιας της ενότητας της κατοίκησης, δημιούργησε πολλά επαναστατικά έργα, αλλά λίγα από αυτά υλοποιήθηκαν πλήρως, αυτό αποτελεί και ένα από τα πιο παράδοξα στοιχεία του. 

Γεννημένος στην Ελβετία, στη Λα Σο-ντε-Φον, ο Σαρλ-Εντουάρ Ζανερέ γεννήθηκε σε μια οικογένεια ωρολογοποιών. Εμπνεύστηκε από το επώνυμο των προγόνων του και γρήγορα υιοθέτησε το όνομα Le Corbusier. Μετά από εκπαίδευση ως χαράκτης-καλλιτέχνης, εισέρχεται στη βιομηχανία των ρολογιών. Ωστόσο, λόγω προβλημάτων υγείας (έβλεπε μόνο με ένα μάτι), πρέπει να εγκαταλείψει αυτήν την καριέρα. Επιθυμεί να γίνει ζωγράφος και τελικά επιλέγει το επάγγελμα του αρχιτέκτονα. 

Μετακομίζει στο Παρίσι, όπου μαθαίνει αρχιτεκτονική και ειδικότερα την τέχνη του ενισχυμένου σκυροδέματος και παρακολουθεί μαθήματα στο εργαστήριο των αδελφών Περέ, οι οποίοι ήταν κορυφαίοι σε αυτό τον τομέα. Ταξιδεύοντας αρχίζει να δημιουργεί ένα πρώτο δίκτυο επαφών, και προσεγγίζει τον Βάλτερ Γκρόπιους στη Γερμανία, τον μελλοντικό ιδρυτή του Μπάουχαους. Το 1914, εγκαθίσταται ως αρχιτέκτονας στην Ελβετία. Το 1917 επιστρέφει στο Παρίσι, όπου δημιουργεί το δικό του αρχιτεκτονικό γραφείο. Έχοντας γνωρίσει τη ζωγράφο Amédée Ozenfant, ιδρύουν μαζί το κίνημα purism, που πρότεινε μια επιστροφή στην ηθική τάξη και σε μια σύγχρονη τέχνη απαλλαγμένη από υπερβολές. Οι δύο καλλιτέχνες καλλιεργούν την αυστηρότητα και τη γεωμετρική τάξη. Το 1920 εκδίδουν το "L'Esprit nouveau”, ένα περιοδικό στο οποίο χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το ψευδώνυμο Le Corbusier. 

Ο Le Corbusier υποστηρίζει τον μοντερνισμό, την επιστροφή στους αμετάβλητους νόμους της αρχιτεκτονικής και καταδικάζει τη διακόσμηση. Τα μεσοπολεμικά χρόνια είναι μια εποχή ακμής για εκείνον. Σχεδιάζει πολλές βίλες που αποτελούν ξεκάθαρες διακηρύξεις της αρχιτεκτονικής σκέψης του. Το 1923, ο Le Corbusier δημοσιεύει το ιστορικό βιβλίο "Vers Une Architecture" (μεταφρασμένο ως "Για Μία Αρχιτεκτονική"). Σε αυτό το βιβλίο, εισήγαγε την αρχιτεκτονική στο μέλλον, εφαρμόζοντας ιδέες εμπνευσμένες από αυτοκίνητα, αεροπλάνα και πλοία στα κτίρια, χαρακτηρίζοντας το σύγχρονο σπίτι και τη "νέα οικία" ως "μηχανή για να ζεις".

Η βίλα Savoye, που σχεδιάστηκε το 1928, είναι το κορυφαίο ίσως έργο του. Αυτή η βίλα σηματοδοτεί το τέλος της περιόδου των "λευκών βίλων". Δημιουργημένη ως λειτουργική κατοικία, αυτό το σπίτι είναι η εφαρμογή της θεωρίας του για "τα πέντε σημεία της σύγχρονης αρχιτεκτονικής": στύλοι, ταράτσα, ανοιχτός χώρος, ζώνες παραθύρων, ελεύθερη πρόσοψη. Ο αρχιτέκτονας επιδιώκει να ελαχιστοποιήσει τα διαχωριστικά τοιχώματα. Παραχωρήθηκε στο κράτος και το 2016 καταχωρήθηκε στην παγκόσμια κληρονομιά της UNESCO.

Τη δεκαετία του 1930, ο Le Corbusier αποκτά τη γαλλική υπηκοότητα και παντρεύεται. Αναπτύσσει σχέδια αστικού σχεδιασμού που συνήθως δεν υλοποιούνται. Δημιουργεί το πρότυπο της “ακτινωτής πόλης" και η διεθνής φήμη του αυξάνεται, παρά το γεγονός ότι γενικά κριτικάρεται για τη ριζοσπαστικότητά του. Συμμετέχει σε σημαντικές εκδηλώσεις της εποχής του, όπως η Διεθνής Έκθεση Τεχνών και Τεχνολογιών που διοργανώθηκε στο Παρίσι το 1937. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, καταφεύγει με τη σύζυγό του στη Μεσόγειο. 

Μετά τον πόλεμο, ο Le Corbusier εργάζεται στην ανοικοδόμηση και προτείνει νέα είδη πόλεων-κήπων, αλλά συχνά τα σχέδιά του δεν υλοποιούνται. Το 1946, ωστόσο, σχεδιάζει στη Μασσαλία την "Cité Radieuse", την πρώτη μονάδα κατοικίας του, που σήμερα θεωρείται μέρος της παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO. Κατά τη δεκαετία του 1950, ο Le Corbusier κλήθηκε να σχεδιάσει το παρεκκλήσι της Ρονσάν, στη Φρανς-Κομτέ, και ένα άλλο έργο αρχιτεκτονικής για τον κληρικό χώρο, το μοναστήρι της Τουρέτ, κοντά στη Λυών. Η μόνη πόλη που του ανέθεσε ένα μεγάλο έργο ήταν η Τσαντιγκαρ στην Ινδία, όπου ανέλαβε τον σχεδιασμό ολόκληρου του αστικού περιβάλλοντος. Ο αρχιτέκτονας απεβίωσε το 1965, στο Παρίσι, αφήνοντας ένα πλούσιο θεωρητικό κληροδότημα.

«Εργάστηκα για να δώσω στους ανθρώπους αυτό που έχουν περισσότερο ανάγκη σήμερα: τη σιωπή και την ειρήνη», ανέφερε λίγα χρόνια πριν το θάνατο του.