Κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου γιορτάζουμε το θεατρο και όλα όσα έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα εδώ και χιλιετίες !

Το θεατρο, ή αλλιώς η 6η κατά σειρά τέχνη, αποτελεί μια από τις αρχαιότερες μορφές τέχνης και η ανάγκη για έκφραση μέσω της υποκριτικής μοιάζει απόλυτα συνυφασμένη με την ανθρώπινη ύπαρξη. Για εμάς στην Ελλάδα το θέατρο αποτελεί τεράστιο κομματι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, αφού ακόμα και η λέξη «θέατρο» έρχεται φυσικά από τα αρχαία ελληνικά και σημαίνει το μέρος όπου κανείς βλέπει/ παρακολουθεί κάποιο δρώμενο.

Ποια είναι όμως η πραγματική ιστορία του θεάτρου και πως επιβιώνει μέσα από αντίξοες πολλές φορές συνθήκες, εδώ και εκατοντάδες χρόνια;

Η ιστορία του θεάτρου μάλλον ξεκινά στην Κίνα

Υπάρχουν κείμενα που μιλούν για θεατρικές παραστάσεις στην Κίνα από το 1500 πΧ. Κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Shang, οι παραστάσεις περιείχαν χορό, μουσική και ακροβατικά.

Στην πόλη-κράτος της Αθήνας τοποθετείται η απαρχή του θεάτρου της Δύσης

Στα Μεγάλα και τα Μικρά Διονύσια, εκτός από γιορτές κρασιού, μουσικής, θρησκευτικές τελετές, γυμναστικές επιδείξεις και πολλά ακόμα, παρουσιάζονταν οι τραγωδίας και οι κωμωδίες των μεγάλων συγγραφέων της αρχαιότητας. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη οι παραστάσεις ανέβαιναν σε αμφιθέατρα τα οποία χωρούσαν έως και 20.000 θεατές. Η παρακολούθηση παραστάσεων ήταν μάλιστα σχεδόν υποχρεωτική, αφού θεωρούνταν εξαιρετικά σημαντική εκπαιδευτική διαδικασία.

Τα θέατρα στην Ευρώπη απαγορεύονταν κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα

Αν και χρωσταμε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία κατά ένα μεγάλο βαθμό την διαφύλαξη και καταγραφή των αρχαίων δραμάτων, κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα στη δυτική Ευρώπη το θεατρο θεωρούνταν διαβολική πρακτική. Τα θέατρα ως χώροι απαγορεύονταν και οι ομάδες ηθοποιών που ταξίδευαν από πόλη σε πόλη έπαιζαν σε αυτοσχέδιες σκηνές σε εξωτερικούς χώρους. Η συμμετοχή και η παρακολούθηση θεωρείτο αμαρτία για τους Χριστιανούς και οι ιερείς τις Κυριακές κήρυτταν εναντίον τους. Το περίεργο ειναι,όμως, ότι τα κηρύγματα της Εκκλησίας έπαιρναν θεατρική μορφή για να γίνονται πιο αντιληπτά από τους ανθρώπους.

Ο Ουίλλιαμ Σαίξπηρ εφηύρε πάνω από 1700 νέες λέξεις.

Ίσως ο γνωστότερος Ευρωπαίος θεατρικος συγγραφέας και ο πατέρας του σύγχρονου θεάτρου. Η σημασία των έργων του, εκτός από το γεγονός ότι επανέφερε για πολλούς την αρχαία τραγωδία και την μετεξέλιξε, ήταν η πλούσια γλώσσα των έργων του και ο πανανθρώπινος χαρακτήρας των ιστοριών του. Οι παραστάσεις δίνονταν τις πρωινές ώρες με το φως του ηλίου και μάλιστα στο θεατρο του στο Stratford-Upon- Avon της Αγγλίας, ακόμα παρουσιάζονται με αυτόν τον τρόπο και χωρίς μικρόφωνα.

Η πρώτη γυναίκα ηθοποιός εμφανίστηκε στη σκηνή αρκετά χρόνια μετά το θάνατο του Σαιξπηρ.

Όπως στην Αρχαία Ελλάδα έτσι και στον Μεσαίωνα και την πρώιμη Αναγέννηση οι ηθοποιοί ήταν μόνο άντρες. Για τις γυναίκες ήταν απαγορευμένο να παίζουν σε παραστάσεις και να εμφανίζονται στο θεατρικό σανίδι.

Παραδοσιακά θεωρείται πως τα θέατρα είναι χώροι στοιχειωμένοι γι αυτό και τα περισσότερα έχουν ghost-lights, δηλαδή τα φώτα των φαντασμάτων.

Αυτό ισχύει, ακόμα, σήμερα. Σε πολλά θέατρα ένα φως μένει πάντα ανοιχτό τη νύχτα για να διώχνει τα φαντάσματα, αν και πολλοί θα πουν ότι παραμένει ανοιχτό για λόγους ασφαλείας. Ξέρουμε όμως την αλήθεια !

Οι παραστάσεις στο Broadway θεωρούνται οι πιο ακριβοπληρωμένες παραγωγές.

Ο Βασιλιάς των Λιονταριών είναι η πιο επιτυχημένη παραγωγή του Broadway όλων των εποχών, με περισσότερα από 1.6 δισεκατομμύρια δολάρια έσοδα από το 1997 έως σήμερα. Από την άλλη η Ποντικοπαγίδα της Agatha Cristiz είναι η πιο επιτυχημένη και πολυετής παραγωγή στον κόσμο, αφού παίζεται συνεχόμενα από το 1952. Διακόπηκε για πρώτη φορά το 2020 λόγω των μέτρων κατά της πανδημίας. Η πιο επιτυχημένη παράσταση μιούζικαλ θεωρείται το Les Misérables ή οι Άθλιοι του Victor Hugo.

Τα ενδιαφέροντα στοιχεία για το παγκόσμιο θεατρο δεν τελειώνουν ποτέ. Οι παραστάσεις αμέτρητες και η πολιτιστική κληρονομιά είναι τεράστια. Η Ελλάδα είναι μια χώρα με πολλές θεατρικές σκηνές για κάθε διαφορετικό θεατή. Παρόλα αυτά, στην εποχή της της τεχνολογίας το θεατρο πολύ συχνά υποφέρει από τον ανταγωνισμό και την υπερπληθώρα εικόνων. Εμείς όλοι πρέπει να το στηρίξουμε, γιατί ας μη ξεχνάμε ότι ψυχαγωγία σημαίνει αγωγή της ψυχής και το θεατρο είναι ένα πολύ ενδιαφέρον σχολείο!