Τη σημασία των λέξεων και των χρωμάτων που έχει ανάγκη η ζωή μας για να μας φανερωθεί εξερευνά ο Σταύρος Σταυρόπουλος στο έκτο βιβλίο του «Τι γίνονται οι λέξεις όταν μεγαλώνουν».
Κυρίως, όμως, διερευνά τα μέρη εκείνα του εαυτού μας όπου βρίσκει καταφύγιο για να κρυφτεί η αλήθεια. Εκείνα τα υπόγεια με τα σκονισμένα ρούχα που αποφεύγουμε να φορέσουμε γιατί μας θυμίζουν ποιοι ήμασταν.
Το βιβλίο, γραμμένο σε εξομολογητικό τόνο ?σαν κάποιος να σου ψιθυρίζει στο αυτί μυστικά για την επιβίωση?, χωρισμένο σε έξι χρωματικές ενότητες (Κόκκινο, Μωβ, Μπλε κ.λπ.), ανοίγει τις πόρτες για να περάσουν οι λέξεις και να συναρμολογηθούν τα κομμάτια του παζλ που συγκροτούν τελικά το μυθιστόρημα της ζωής μας.
Στο «Τι γίνονται οι λέξεις όταν μεγαλώνουν» παρελαύνουν από τους Κάφκα, Μπέκετ, Κέρουακ μέχρι τους Νίκο Νικολαΐδη, Γιώργο Χειμωνά και Κατερίνα Γώγου, από τους Μάιλς Ντέιβις, Μπομπ Ντύλαν και Λέοναρντ Κοέν μέχρι τον Σάββα Ξηρό.
Βιβλία που μας σημάδεψαν, πρόσωπα αγαπημένα, μουσικές που διαρκούν, έρωτες που απέτυχαν να διαρκέσουν αλλά πέτυχαν να εξαγνιστούν, καλοκαίρια που πέρασαν και άφησαν γεύση από καραμέλα στα χείλη, μικρές διαψεύσεις για μεγάλες ελπίδες, γεγονότα που απασχόλησαν επί μακρόν την επικαιρότητά μας, όλα αυτά μαζί, διαμορφώνουν το πλαίσιο και αποτελούν την ραχοκοκαλιά ενός μυθιστορήματος «διαφορετικού», που λειτουργεί εντέλει όπως πρέπει να λειτουργούν τα μυθιστορήματα: Πέρα από συμβατικές πλοκές και άχρηστη δράση, αγωνίζονται να μορφοποιηθούν, με τη συνδρομή του αναγνώστη τους, σε ένα ενιαίο σώμα με όλα εκείνα τα ετερόκλητα στοιχεία που μας αποτελούν, αλλά και που ταυτόχρονα μας λεηλατούν. Με ήρωα μια καθημερινότητα που επελαύνει.
Όταν μεγαλώνουν οι λέξεις το σκάνε απ? τις σελίδες. Έχουν αποφασίσει ότι θέλουν να γίνουν ζωή.
