Η Πέονυ αισθάνθηκε να χλωμιάζει και τη καρδιά την να χτυπάει αργά και δυνατά. Θα κουβέντιαζαν, φυσικά, μπροστά της. Ποιός νοιαζόταν αν θα άκουγε εκείνη; Τάχα μου, μια σκλάβα έχει καρδιά; Και ακόμη, η κυρία Έζρα ήταν αρκετά πονηρή για να πιστεύει πως θα ήταν καλό να ακούσει η Πέονυ τα σχετικά με το γάμο του Δαβίδ. Η σκλάβα έγειρε το κεφάλι κι έτσι, καθώς κρατούσε τα χέρια της ενωμένα στη ράχη του καθίσματος της κυρά της, έμοιαζε σαν ένα φιλντισένιο αγαλματάκι.