Η ΚΡΙΣΗ ΩΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ

Η ένταση της οικονομικής διάστασης της κρίσης έχει χωρίς αμφιβολία επηρεάσει τις σχετικές αναλύσεις. Οι πολιτικές, πολιτισμικές, ιδεολογικές διαστάσεις της κρίσης φαίνεται να λογίζονται ως δευτερεύουσας σημασίας στον δημόσιο διάλογο. Η Αθηνά Αθανασίου με το δοκίμιό της αυτό δεν μας παρουσιάζει μόνο παραμελημένες διαστάσεις της κρίσης, αλλά μας δείχνει επίσης το πώς αυτές συμβάλλουν σε αυτήν και κυρίως πώς νομιμοποιούν τις κυρίαρχες πολιτικές αντιμετώπισής της. Πολιτικές που με την παγίωση μιας ιδιότυπης και πολυδιάστατης «κατάστασης έκτατης ανάγκης» υπονομεύουν συστηματικά τη δημοκρατία. Σε αυτό το πλαίσιο η συγγραφέας με κριτικά διεισδυτικό, σαφή, όσο και γλαφυρό τρόπο ανιχνεύει την άκριτη ομοθυμία της νεοφιλελεύθερης παραγωγής, περιγράφει την κρίση ως εθνικό αφήγημα, καθώς και το «σώμα της λιτότητας» όπως αυτό αναδύεται μέσα από την «ιατροποίηση της κρίσης», και παρουσιάζει το πώς η βιοπολιτική και η κατάσταση εξαίρεσης συμβάλλει στη νεοφιλελεύθερη στρατηγική εξουσίας. Το σημαντικό αυτό δοκίμιο καταλήγει δείχνοντας το γιατί «υπάρχει πάντα ένα φαντασματικό περίσσευμα, μια εκκρεμότητα κοινωνικής αλληλεγγύης, αντίστασης και ανατροπής, ένα ριζοσπαστικό αίτημα ισότητας και ελευθερίας που πλανιέται πάνω από κάθε κατάσταση εξαίρεσης».